Wait – Galway Kinnell

English – Original Version

Galway Kinnell addressed this elemental question of existence with extraordinary compassion and spiritual grace in a poem he wrote for a student of his who was contemplating suicide after the abrupt end of a romance.

Wait

Wait, for now.
Distrust everything, if you have to.
But trust the hours. Haven’t they
carried you everywhere, up to now?
Personal events will become interesting again.
Hair will become interesting.
Pain will become interesting.
Buds that open out of season will become lovely again.
Second-hand gloves will become lovely again,
their memories are what give them
the need for other hands. And the desolation
of lovers is the same: that enormous emptiness
carved out of such tiny beings as we are
asks to be filled; the need
for the new love is faithfulness to the old.

Wait.
Don’t go too early.
You’re tired. But everyone’s tired.
But no one is tired enough.
Only wait a while and listen.
Music of hair,
Music of pain,
music of looms weaving all our loves again.
Be there to hear it, it will be the only time,
most of all to hear,
the flute of your whole existence,
rehearsed by the sorrows, play itself into total exhaustion.

——————————————————————————————————————————————————

Verzioni Shqip – I perkthyer.

Galway Kinnell e adresoi këtë pyetje bazike të ekzistencës me dashuni dhe shpirt të madh në një poezi që e shkroi për një student të tij që po mendonte me ba vetëvrasje pas një përfundimi të papritur të një romance.

Prit

Prit, për tash.
Mos i beso asgjaje, nëse nuk do me i besu.
Mirëpo besoi orëve. A nuk t’kanë
dërgu gjithkund deri tash?
Ngjarjet personale kanë me u ba t’bukura prapë.
Flokët kanë me u ba interesante.
Dhimbja ka me u ba interesante.
Hapja e luleve jashtë sezonës ka me u ba e dashtun prapë.
Dorëzat e përdoruna kanë me u ba të dashtuna prapë,
kujtimet e tyne janë ato
që ta krijojnë nevojën për duar tjera. Dhe humbja
e të dashtunve asht e njajtë: ajo hapësinë e madhe
e krijume prej krijesave t’vogla si që jemi
kërkon me u mbushë; nevoja
për dashninë e re
asht besnikëri ndaj të vjetrës.

Prit.
Mos shko herët.
Je i lodhun. Po të gjithë janë t’lodhun.
Po askush nuk asht i lodhun mjaft.
Vetëm prit pak dhe dëgjo.
Muzikën e flokëve,
Muzikën e dhimbjes,
muzikën e tezgjahut që i lidhë t’gjitha dashnitë tona prapë.
Ji atje për t’i dëgju, ka me u kanë koha e vetme,
mbi të gjitha me e dëgju
flautën e të gjithë ekzistencës tande,
tu ba prova me t’gjitha pikëllimet, tu e lujtë veten deri n’lodhje t’plotë.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s