n’

I hap sytë,
me pa diçka të re.

Përtej fushave të gjelbra që shtrihen në dy anët e shtegut të mbulum me zhavorr,
përtej shtëpive me blloka të kuq të ngrituna veç pak përmbi tokë,
përtej reve të mbushuna me qumësht– që ma nuk e pi,
përtej bukurisë, përtej bukurisë…
përtej sorrave të hipuna mbi degë, mbi tela elektrikë– pa frikë,
përtej grafitëve te kuq– me zemra,
përtej fjalëve që vet i kam shkru,
përtej elefantëve që ma nxajnë pamjen sa herë që du me pa,
përtej çdo gjaje që mendoj që e imja asht– ala.

Përtej…
Përtej… 
Përtej…

I hap sytë.
E kur shikoj përtej,
e gjejë veten të shtrimë nën pemën e dijenisë
ku shumë para meje kanë vjelë–
aty jam edhe unë,
tu flejtë.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s