n’Kalbje

Në pritje!
Prej kur i kam hap sytë
Mbaj mend të kemi qenë tuej pritë.

Mbaj mend të kemi qenë në pritje,
Për me u ndryshu.
Për me i hjekë prej koke tanë kto duer
Që na kanë vjedhun, ty edhe mu!
Në pritje,
Për me u rrit!
Me u rrit si dikur, të rritun qysh jem kanë
Tuej shpresu që andrrat kanë me e përpi realitetin
E si dikur,
Të parëve tanë kem me i përngja!

Në pritje,
Për me e ndi ni za–
Ni za, që të paktën zanave që i nim’ çdo ditë
Nuk ka me i përngja.
Në pritje;
Për me u liru, për me u pavarësu.

E tash, mbasi që pritja na u realizu
Jemi tuej pritë…
Me u vjedhë prej durve tona, me u lehtu.
Që me e pas ma të lehtë
Kur të na e kërkoj koha, kur të na e kërkoj bota,
Me u vjerrë prej durve tona… me u harru!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s