Mund’im

Më mundon arsyeja–
përse? Nuk e di!
Më mundon një gjë
që e kam humbur
dikur, kur isha fëmijë.

Më mundojnë momentet–
ndoshta! Këtë
me aq siguri, nuk e di.
Ndoshta me mundon kjo kohë
e vdekur, dhe pa madhështi.

Më mundojnë njerëzit–
shumë prej tyre, mirëpo jo të gjithë!
Më mundojnë ato fytyra
të cilat deformohen
sapo rretë ngrysen, dhe fillon shi.

Më mundojnë shumë gjëra,
e disa prej tyre
edhe më lëndojnë në shpirt.
Por më së shumti më mundon zjarri
që e ndez, e e ndez, e ai nuk jep dritë.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s