veshuni

me u zhvesh prej petkut t’përditshmerisë,
formave t’njajta
qi ta nxajnë frymën,
prej monotonisë.
me u largu prej dijes së zbrazët
qi asht ma e randë
se me u kanë veç nja tjetër i padijshem
në lumin e vrullshëm
e të thellë t’paditunisë.
Me u ç’kyq prej fjalve t’hallkut
qi ti plasin zorrët e barkut

e me u qu!

me lëvizë prej vendit, jo!
po me u zgju.

me u kfill– me kriju.
aty-ktu
naj dozë rebelemi me e shpreh
se nuk ban ma kshtu.

nuk ban, se po dhemb.

po dhemb sa herë po i qel sytë
e po i sheh njerëzit përreth teje
tu ndryshu:
në ngjyra t’njajta;
forma t’njajta;
fjalë t’njajta;
gjana t’njajta; tu u konformu.

e dalë ka dale
janë tu ju mshel sytë
tu ju lidhë durt’
e kryt me dhe asht tu ju mbulu

e unë e di!

e di qi asht e lehtë

me i pas sytë e msheltë
e fjalët qi të thuhen ty
n’vesh, dikush tjetër me t’i përkthy.

po boll ma!
se edhe gur t’ishit kanë
t’ju kishin shty kaq shumë kishit lu.

Po ju njerëz…

silluni si njerëz

se boll jemi turpnu.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s